علی (ع)

شبی در کوچه های تار تاریخ

شبی در ظلمت شبهای بی ماه

شبی درهای خیبر را گشودم

شبی دیدم که پیدا می شود راه

علی می آید از شبهای کعبه

علی نور است و خورشید و ستاره

علی باران علی، هوشیاری ابر

...

در میان باران های شیدای پاییز بود ، که صدای غریبه ای لاله های گوشم را مرتعش کرد و حسی عجیب روحم را به شعله در آورد . و من تب کردم . سخت بیمار شدم. و

بر زمین افتادم . جایی میان بهت و بی کسی ، قلمی را به نزدیکی خود احساس کردم که در میان سکوت ، صدایم می زد . آن را برداشتم و صفحه های خالی قلبم را نقاشی کردم . حالا قلبم تب داشت و به سرخی می زد .  کمی گذشت و من به دنبال چیزی می گشتم ، که قلبم را ز تاریکی پاک کنم . افسوس ، که من ندانسته تیغی بر قلبم گذاشته بودم و با آن تکه هایش را پاره کرده بودم . تنها می توانستم قلب خو را نابود کنم تا نقش هایش را از بین ببرم .

پس بدان که ناچارم ، نقش هایت را تا گورستان همراهی کنم و بدان آن را قلبم برای تو بر جای خواهد گذاشت . و خواهد رفت .

و امروز که اینجا هستم نقش هایش را برای تو می نویسم ، که آرزوی فردایی .